Alvorens we echt vertrekken gaan we met Simon en Angelique nog langs de visafslag in deze plaats waar wij gisteravond laat, zonder hen, zeeleeuwen en pelikanen aantroffen, omdat ze daar wel eens een visje krijgen. De zeeleeuwen waren er zo vroeg nog niet, maar wel veel staathondjes, waar hele leuke vuilnisbakjes tussen lopen en die we thuis allang in ons gezin hadden opgenomen! Eerst nog koffiepauze langs de kust waar we hebberig worden van de fantastisch mooie schelpjes uit de Stille Oceaan. Scheerlings over het water gaat een vlucht pelikanen over. Ik dacht even dat we met albatrossen te maken hadden. We trekken verder de Atacama woestijn door: ongekend mooi die glooiingen van verschillende steen- en zandstructuren, de kleurschakeringen tussen beige, roze, bruin en grijs en geen blaadje groen te bekennen: om geen genoeg van te krijgen! Hildo en Suzan hier denken we even aan jullie, omdat je er zoveel kilometers hebt liggen!
Ongelooflijk hoe we San Pedro uiteindelijk naderden, met een stijgen naar 3400 meter en vervolgens weer dalend tot 2400 meter hoogte, als een echte meer dan groene oase in een landschap waar we al twee dagen van dat alles verstoken zijn; een echte climax dus!
Helaas krijgen we maar steeds geen verbinding met internet en hebben we onze kerstboodschap aan jullie nog niet kunnen versturen. Kijken of we daar vandaag tijdens onze rustdag verandering in kunnen brengen.
mooie rots structuren waar je allemaal dieren in kan zien als je voldoende fantasie hebt.
kruis opgebouwd uit nummerborden.
Pelikanen die zeer laag over de zee vliegen.
Aasgieren bij de gevangenis.
Aasgier
De hand
Geen opmerkingen:
Een reactie posten