Genieten hoe uitbundig de bermen bloeien en hoe de plantensoorten gaandeweg veranderen. Tussen Viedma en Ushuaia waren er opvallend veel kaardebollen, vanaf het zuidelijkste punt omhoog was het Lupine, gisteren lange tijd prachtige distels (Kale Jonker?) in combinatie met Verbascum en in korte tijd zaten we ineens in het Zwitserland van de Andes (zo frappant, maar we hebben nog helemaal geen zin zo dicht bij huis te komen) weer met lupine, brem en wilde roosjes.
In Bariloche en omgeving zijn op verzoek van Chili rond 1890 veel Duitsers en Italianen neergestreken. Opmerkelijk is dat nazi’s hier na de Tweede Wereldoorlog welkom waren en een veilig en rustig heenkomen konden vinden.
Begin van de middag hadden we een spannend oponthoud bij een brug, die kennelijk cruciaal is om naar de grens met Chili te komen. Maputchu indianen barricadeerden de brug met autobanden en een vuur in afwachting van een telefoontje uit Buenos Aires, begrepen we. Waarschijnlijk een staking voor betere leef- en werkomstandigheden. Was op zich wel indrukwekkend doordat zij soms met stalen honkbal knuppels flink lawaai maakten waardoor je het wel uit je hoofd liet om je auto langs de afzetting te sturen. Alleen baby’s en oude mensen werden doorgelaten. Team 83, onze filmploeg, deed met camera en microfoon in de hand een gouden onderhandeling door naar voren te brengen dat wij met onze tour Stichting Hope (Geef indianen kleuters in de Andes een kans) ondersteunen. En zowaar na enig overleg gingen de autobanden, alleen voor ons, aan de kant. Daar waren wachtenden Argetijnen het natuurlijk niet mee eens. Omdat wij via een andere route bij de afzetting waren gekomen mochten wij voorop langs de Indianen die inderdaad woord hileden en ons gewoon lieten passeren. Bijkomend voordeel dat wij als eerste bij de grens waren en daardoor eens alle formalitetiten als eerste zonder eindeloze wachtrijen koden meemaken. Wel moeste alle tassen uit de auto om te scanne om voedsel en ging een jonge beambte ons auto nog eens “goed” inspecteren maar appels die wij zelf ook vergeten waren zag hij over het hoofd! Volvo’s na ons hadden met de indianen op een gegeven moment minder geluk en hebben een hotel aan de andere zijde van de grens moeten nemen.
Bij de grens reden we door een bos van hele zware apenbrood- of slangenbomen, prachtig! De afgelopen dagen veel (ruk)winden gehad en het is waterig koud. Gelukkig maar, anders hadden we die warme kleding voor niets meegenomen. We hebben Argentinië nu definitief achter ons gelaten.
De wegblokkade
Geen opmerkingen:
Een reactie posten