We vallen van de ene verbazing in de andere: op dezelfde weg terug naar Calama (95 km) doet de lichtinval van de opkomende zon weer wonderen met deze omgeving. Hopelijk kunnen jullie via de foto’s wat meegenieten, want het is weer onbeschrijfelijk mooi. Later is de woestijn weer fully beige.
Vijftien kilometer ten noorden van Calama, in Chuquicamata een klein plaatsje met de grootste bovengrondse kopermijn ter wereld, is de totale omgeving compleet roze, kaal en bergachtig. Daar waar koper wordt afgegraven zijn de bergwanden groen.
Dat kale landschap is lastig als blijkt dat de benzinestations er hier geen toiletten op na houden. Na weer zoveel kilometers van leegte (en volle blazen) duikt er ineens een ‘posada los camioneros’ op met aan de voorkant van het pand een paar echte cowboycactussen gepland in oude autobanden waar we een provisorische baños voor damas en caballeros vinden. We geven het mannetje dat op de veranda zit als dank twee sleutelhangerklompjes. Heerlijk als hij dit gebaar beantwoordt met een tandenloze smile!
Het fototoestel moet steeds in de aanslag liggen anders ben je te laat voor al die plotselinge verrassingen die voorbij trekken. Tsjonge wat is het allemaal genieten!
De club volvorijders is onderweg wel één grote familie bij de benzinestations, wuivend onderweg en voor elkaar stoppen bij panne langs de weg. ’s Avonds vindt er al meer groepsvorming plaats en aan de andere kant komt het nog steeds voor dat je af en toe denkt ‘hé hoort dat gezicht er ook bij?’ Laat staan dat je de naam weet.
Als afsluiting vandaag een Crand Canyon gelijk, whoow; misschien wat minder kleurrijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten