Vandaag dus weer vroeg op, in de eerste plaats om te kijken of onze extra bemanning met bagage en al wel in de auto gaat passen met alle deuren dicht. Na wat bekende stress van Jaco kan de klep dicht zonder dat er ergens anders een deur open springt. Santiago in alle vroegte verlaten en dus nog redelijk rustig. Verkeer wordt vooral bepaald door allerlei Volvo’s die allemaal dezelfde weg proberen te vinden. Gelukkig volgen wij Simon, Angelique en Marie (de laatste is hun Garmin navigatie). Op de snelweg wordt na een uurtje ons standaard ritueel met pauze en koffie ingelast. Wij blijken met een stop van vele Volvo’s niet de enige met dit ritueel te zijn. Na weer een lang stuk snel weg begint na Coquimbo en La Serena een haast wel eindeloze klim in zeer lange haarspeltbochten naar een hoogte van ca 1600 meter waarbij onze Volvo het behoorlijk warm begint te krijgen met buiten temperatuur ca 35 graden en binnen ca 28 graden veel mensen en bagage. Toen hij dacht ik ga stoom afblazen toch maar de airco uitgezet. Na een even lange afdaling liep de temperatuurmeter weer snel teug naar geruststellende middenpositie. Inmiddels is het landschap verlaten en kaal en bevinden wij ons in een ogenschijnlijk dode maar prachtige en tot ontzag manende
omgeving met zand en cactussen , de Atacama Woestijn. Er blijken toch nog mensen te wonen die, naar wij aannemen, redenen hebben om elke dag van de zon, de hitte en de droogte te genieten. De wegen worden nu wel van een bijna boven Europese kwaliteit, hier wil je wel tol voor betalen (wat in Chili om de haverklap moet). Wij werden eenmaal door de politie van de weg gehaald waarna na ca 1 minuut wij zonder opgaaf van reden ook weer door konden rijden (misschien wilde zij onze mooie Volvo’s eens bekijken. Het is onvoorstelbaar dat wij straks de kerstavond ingaan en dat wij morgen Kerst en Edo zijn verjaardag zullen vieren. Voor de zekerheid een sneeuwpop voor het raam gehangen en vele kerstuitingen onderweg vastgelegd.











Geen opmerkingen:
Een reactie posten