Vandaag weer 170 km onverharde weg. Het is het mooiste om achter iemand aan te rijden om een idee van de hobbels en kuilen te krijgen en die zoveel mogelijk te ontwijken. Een beetje tempo houden maakt de weg toch milder. Ik ben overtuigd.
Er zijn op deze route geen tankstations dus er zal een bestelsbusje met laadbak meerijden om, zoals van tevoren is afgesproken, iedere auto op ongeveer de helft van de route 15 liter te laten afnemen. Deze afgepaste liters zaten in afgedankte water-, afwas- en olietankjes om ze via handpompjes, trechters of via de wet van de communicerende vaten over te hevelen. Organisator Johan presteerde het even later om een derde keer een lekke band te krijgen. Hij was door zijn banden heen en vroeg Simon, die dezelfde bande heeft om zijn reservewiel te mogen monteren.
Als we auto’s passeren doen we ons best de namen van de teamduo’s te reproduceren. Sommigen hebben direct een bijnaam te pakken, want zoals altijd in een groep is er onderscheid te maken tussen wel jouw type of niet direct of nooit jouw type. We hebben hier ook wel of niet Veronica geile types, maar dat zien jullie vanzelf.
Er zijn hier spontane ‘sanddevils’ , maar soms blijkt het de stofwolk rond een van onze bolbo’s (v=b in het Spaans) is.
Ik heb erg veel profijt van mijn nieuwe Apple laptop. Deze verslagjes maken we direct in de auto. Dat scheelt, want bij aankomst zijn we meestal druk met tanken, een boodschapje, eten en slapen.
Het is onontkoombaar dat er stenen met huiveringwekkende klappen tegen de onderkant van de carrosserie ketsen. Wat een rust en luxe als we het asfalt weer bereiken. We roepen: ‘Joehoe!’ door onze walkie talkie naar Siem en Angelique achter ons. Nog ongeveer 250 km en dan zijn we er. We gaan kamperen vanavond. In een stadion: zal ons benieuwen!
immer gerade aus
refuel
de wegen zijn lekker leeg, konden wij ff een foto maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten