Zaterdag 31-12 Cuzco

Het lang verwachte hoogtepunt de Machupicchu (oude berg) staat voor vandaag op het programma. Als Jaco en ik in de ontbijtzaal komen is er niemand te bekennen. Meestal zijn we niet de aller eersten dus we doen nog navraag of we in een andere zaal moeten zijn. Daarna kijken we op onze horloges en blijkt dat we een uur vroeger zijn dan gepland. Héérlijk zo eens even in alle rust te ontbijten, dat gaan we vaker doen.

We vertrekken met vrijwel 200 man vanaf onze haciënda met bussen naar een dorp, vanwaar we met een treinrit van anderhalf uur verder het bijna jungle landschap ingaan en uiteindelijk weer met busjes naar een hoogte van bijna 2500 meter gebracht worden naar het dorp van de Inca’s. Deze machtige beschaving strekte zich over een groot deel van Zuid Amerika uit toen de Spanjaarden in 1541 Chili veroverden en daarna het overgrote deel van het continent. De westerse vuurwapens, maar met name ook de overgebrachte ziekten waren killing voor de oorspronkelijke indianenstammen. Doordat de Inca’s geen schrijftaal kenden en de Spanjaarden zeer verwoestend te werk gingen is het wat gissen naar de echte feiten. Wat in ieder geval overgebleven is is dit fenomenale dorp op deze magistrale plek zo ver buiten de bewoonde wereld (en dus waarschijnlijk nooit door de Spanjaarden gevonden). Officieel is dit, inmiddels Unesco, erfgoed pas in 1911 door een Duitser herontdekt. Het is een fabelachtig mooi intact gebleven dorp op de top van de berg Machupicchu met het uitzicht op een even zo fabelachtige omgeving van nog een aantal relatief zeer hoge maar smalle groene bergtoppen. Het hele bergdorp is systematisch opgebouwd uit met stenen van deze berg gebouwde terrassen, die deels het buitenverblijf van de Inca koning en het werkvolk uitmaakte en een eerbetoon aan de goden was, op het andere deel werd voedsel verbouwd en opgeslagen. Zeer vernuftig is  het afwateringssysteem en het systeem ter bepaling van de seizoenen. Een zeer imposante excursie!

’s Avonds maken we ons met de groep op voor de oudjaarsviering. Een Zuid Amerikaans ceremonieel met muziek en dans brengt ons om 23.30 alvast wat in de stemming. Na velen een goed 2012 te hebben gewenst werd er tot 3 uur heel gezellig gedanst door jong en oud, waarbij wij onze kinderen net als op Terschelling weer overtreffen met tijdstip van naar bed gaan.

Wel wat laat, maar niet minder gemeend willen we al onze bekenden in Nederland en Afrika (!)

ALLE GOEDS VOOR 2012 WENSEN!

Drainage systeem van de Inca's, doet het zelfs vandaag de dag nog.

Wat is de naam van deze vogels? Ze leven als paar voor de rest van hun leven.

Vrijdag 30-12 Puno- Cuzco 340 km

We zijn vanmorgen pas om twaalf uur weggereden. Wij vonden het wel prettig even rustig te starten mede gezien de heftige diarree van Debora.

We hebben niet zoveel kilometers te gaan vandaag (al blijkt later dat de organisatie zich 100 km heeft vergist). Lekkere kronkelwegen en het rijden dwars door plaatsjes heen houdt flink op. Wel erg leuk: midden in Juliaca zijn we bij de markt gestopt voor bananen (‘stopt’ goed) en geld pinnen. Een mooi kleurrijk en hectisch gebeuren. Jaco neemt de Peruviaanse rijstijl al snel over: nooit twijfelen bij het voorrang nemen en vaak claxonneren. Wat opvalt is dat marktkramen per artikel bij elkaar staan, zo zagen we dat ook met de winkels in Santiago. Bij de oud-ijzermarkt vond Edo twee Peruaanse nummerborden:  zijn nieuwe rage.

We rijden verder door brede groene valleien tussen eveneens groene bergen waar allerlei vakverdelingen op zijn aangebracht. We denken dat dit werk, zowl om erosie tegen te gaan als voor landbouw, was van de Inca’s. Onderweg zien we opvallend veel (levende)  honden, buiten de bebouwde kom, langs de weg liggen. Waarschijnlijk in afwachting van restjes van de autopassagiers. We besluiten ons oude brood te gooien, maar dat is supersnel handelen: ‘hond rechts’ en dan gauw het raampje open draaien en het brood naast de weg gooien anders worden ze overreden…want er liggen ook veel hondjes die geen brood meer lusten!

Titicaca meer

drukte, veel toeteren dan kom je er wel!

potten en pannen

Donderdag 29-12 Le Paz- Puno 280 km

Na een nacht waarin Debora behoorlijk ziek was snel de volvo gehaald met de lokale reisorganisatie uit de verderop gelegen garage. Deze man is bijzonder adequaat en voert een gesprek met mij, telefoneert met mobiel aan het oor en schakelt dat het een lust is in de steile straten van La Paz. Hij vertelt dat er in La Paz niets uit zich zelf gebeurt en dat je eigenlijk overal zelf voor moet zorgen. Hij laat dat zien als hij met de politie praat over begeleiding tijdens de route. Dat zijn ongeveer 10 mannen met kogelvrije vesten en sommigen zelfs met bivakmutsen. Hij geeft ze orders of hij zelf hun baas is. Kort en strak en men deed wat hij zei.  De uittocht uit La Paz samen met Simon en Angelique ging  ditmaal zonder begeleiding omdat wij te laat waren voor de escorte. Eigenlijk ging dit makkelijker dan met begeleiding. Buitengewoon goed georganiseerd waren de mannen met rode vlaggen neergezet bij de probleemafslagen die ons de goede kant op stuurden, misschien wel tien! In deze stad geldt het recht van de sterkste en zijn stoplichten slechts een indicatie.

Buiten La Paz word het circuit van Pucarani bezocht om enkele rondes op het hoogste circuit (3848 meter) ter wereld, op tijd, te rijden. Edo en Steven late beiden zien dat zij hun tegenstanders met snelle amazons te snel af zijn. Op het parcours fietsers, wandelaars en honden ontwijkend! De reis voorgezet richting het Titicaca meer. Onderweg gekeken hoe papyrus wordt gebruikt om boten te bouwen. Je weet wel die bootvorm waarmee Thor Heyerdahl wilde bewijzen dat het mogelijk moet zijn  geweest om van Afrika naar Zuid Amerika  over te steken met de eenvoudige middelen van die tijd. Langs het prachtige Titicaca meer gereden waar een muziek- en dansgroep voor zichzelf bezig was te oefenen en waar Debora en Angelique even mee mochten dansen.

Het Titicacameer is het grootste meer van Zuid Amerika (ca. 185 km lang en 80 km breed) en heeft geen eigen afvoer naar één van de oceanen. Wij steken bij Tiquina op een smalle plaats over met houten ponten waar net twee auto’s op passen, waarna ze van de kant geboomd worden en dan met een aanhangmotor naar de overkant varen.  Er zijn ook ponten waar een bus of vrachtwagen op past. De ponten buigen tijdens het varen in alle richtingen maar dat is blijkbaar geen probleem. Afrijden achteruit gaat pas nadat er met pasblokjes de ruimte tussen wal en schip enigszins wordt gedicht, een hele leuke ervaring,

De volgende plaats, Copacabana (nee niet het beroemde strand) is bekend in heel Zuid Amerika voor het zegenen van auto’s. Onze auto was al gezegend in Bant (Noord-Oost polder) maar kon na alle kilometers en ontberingen wel weer wat gebruiken. Na wat versiering met slingers en de motorkap omhoog komt de pastoor de auto zegenen met water op alle flanken en in het motorruim. Gelukkig start hij daarna weer vlot. Met de goede zegen komen we snel in ons volgende hotel, prachtig gelegen aan het Titicaca meer  bij Puno. Met zicht op de drijvende eilanden van de Uros. Deze indianen halen rietpollen, maken deze aan elkaar vast en bedekken het met stro en leven daar dan op met als inkomsten de visvangst en tegenwoordig ons toeristen .

race

dreadlock lama

veerboot

versiering van de auto

zegening van de auto

Woensdag 28-12 San Pedro de Atacama-Le Paz 550 km via grens 4710 naar 3400 m

Een bijzondere dag omdat wij van zeeniveau in een keer naar 4700 meter zullen gaan en dat zal voor zowel de auto’s als hun inzittenden een behoorlijke belasting worden ondanks de hoogte stage van 2 dagen in San Pedro. Gisteravond is er uitleg gegeven over de symptomen en het gebruik van medicijnen, de meeste zijn al enkele dagen bezig met het middel acetazolamide en cocathee. Veel drinken (3 liter per dag ) is sowieso het advies. Verder hebben de meesten de alcohol laten staan, wat niet voor een ieder even makkelijk gaat. Omdat er wegopbrekingen zijn welke de reis ernstig zullen vertragen is er in overleg met het lokale wegenbeheer en politie gekozen voor een eenmalige openstelling van de weg onder voorwaarde dat alle auto’s tegelijk zullen passeren.  Wij zullen als groep om ca 6.30 vertrekken als er opeens een geluidsinstallatie wordt opgesteld, een man en vrouw in klederdracht verschijnen en een lokale bestuurder een toespraak voor ons wil gaan houden. Het blijkt dat een in Arica wonende Nederlandse  de auto’s gezien had en vond dat daar aandacht aan moest worden besteed. In één avond heeft zij dit alles georganiseerd. Toespraak en dans is ons deel, geëerd maar ook vertraagd vertrekken wij om 7.30. 

We hebben de dag, zoals afgesproken, aardig in colonne gereden, Op deze manier konden ze ons in één keer doorlaten, prima. Voor het eerst hoor ik term ‘vals plat’ door komen: voor je idee wordt er weinig gedaald of gestegen, maar onder tussen gaat het toch omhoog en dat laat het gaspedaal je wel voelen. De ene na de andere volvo stopt tegen deze hellingen maar dankzij de vele technische deelnemers en de tecnische dienst bereikt iedereen tenslotte de top. De opgebroken weg die wij als privilege mogen passeren is zeer lang met aan het eind rijen wachtende vrachtwagens wij voelen ons bevoorrecht en ook wat asociaal. De natuur wordt al ras weer adembenemend daar hoog in de bergen en ook de beelden van die slingerende bolbo’s doen het altijd goed.  We zien bergmeren met zalmkleurige flamingo’s tegen wit besneeuwde bergtoppen, drie soorten lama’s en hele mooie groene harde grassen. Bovengekomen is de lucht ijler geworden, maar lijkt er meer druk op je hoofd te staan (hoofdpijn), Edo wordt er zelfs wat misselijk van, maar knapt redelijk snel weer op (hij moet even re-setten). De grensovergang naar Bolivia is net als alle vorige weer een tijdrovende bezigheid. De verschillen aan de ene en de andere kant zijn van dag en nacht: Chili is het modernste land van het continent en Bolivia het armste. We zien meteen die kleurig uitgedoste mensen met de mooie wat getaande gezichten en (te kleine) hoedjes, maar ook het ploegen met ossen, de lemen huisjes en bedelende kinderen bij de tolweg. Als echte toeristen willen we ze het liefst meteen op de foto zetten. Ik geef  bij een tankstation een omaatje, die achterin een pick-up zit boordevol andere spullen, een klompje en dan praten we zonder elkaar te verstaan even heel hartelijk met elkaar.

Na een paar dagen woestijn en weinig mensen belanden we in de miljoenenstad La Paz. Een shock, de enorme drukte, het ogenschijnlijk rijden zonder enige regels met 5 auto’s naast elkaar op 3 baanswegen  en steile wegen die je bij ons ook niet eens in de alpen tegenkomt. Koppelingen en remmenverkopers moeten hier bijzonder goede zaken doen. Gelukkig zouden we onder politie escorte naar ons hotel gereden worden: zonder hen  écht geen doen. Simon krijgt in de voorstad nog een lekke band, die hij in recordtijd weet te wisselen. Onze colonne valt echter uiteen op het moment dat een van de voor ons rijdende amazons de helling niet meer haalt. Aan een toeschouwer die enigszins Engels spreekt vragen we waar we op dat moment zijn. Zij wijst een plek buiten de kaart aan en dat betekent dat wij even niet meer weten hoe ons hotel te vinden. De politie die ons mist komt terug maar spreekt alleen Spaans zodat wij elkaar niet begrijpen maar dan komt de lokale organisatie met takelwagen en brengt ons alsnog naar een parkeergarage waarbij de oprit zo steil is dat zelfs onze toch wat hoog liggende volvo niet zonder schuren van de uitlaat naar binnen kan. Hoe doen die Bolivianen dat met hun lage auto’s?? We zijn al twaalf uur onderweg en hebben zo wel zin in een maaltje en een bed.

2 volvo's

eindelijk sneeuw gevonden.

Dinsdag 27-12 San Pedro de Atacama-Arica 702 km van hoogte 2400 via 3400 naar 0 m. en van 23° naar 18,5° zuiderbreedte

We vallen van de ene verbazing in de andere: op dezelfde weg terug naar Calama (95 km) doet de lichtinval van de opkomende zon weer wonderen met deze omgeving. Hopelijk kunnen jullie via de foto’s wat meegenieten, want het is weer onbeschrijfelijk mooi. Later is de woestijn weer fully beige.

Vijftien kilometer ten noorden van Calama, in Chuquicamata een klein plaatsje met de grootste bovengrondse kopermijn ter wereld, is de totale omgeving compleet roze, kaal en bergachtig. Daar waar koper wordt afgegraven zijn de bergwanden groen.

Dat kale landschap is lastig als blijkt dat de benzinestations er hier geen toiletten op na houden. Na weer zoveel kilometers van leegte (en volle blazen) duikt er ineens een ‘posada los camioneros’  op met aan de voorkant van het pand een paar echte cowboycactussen gepland in oude autobanden waar we een provisorische baños voor damas en  caballeros vinden. We geven het mannetje dat op de veranda zit als dank twee sleutelhangerklompjes.  Heerlijk als hij dit gebaar beantwoordt met een tandenloze smile!

Het fototoestel moet steeds in de aanslag liggen anders ben je te laat voor al die plotselinge verrassingen die voorbij trekken. Tsjonge wat is het allemaal genieten!

De club volvorijders is onderweg wel één grote familie bij de benzinestations, wuivend onderweg en voor elkaar stoppen bij panne langs de weg. ’s Avonds vindt er al meer groepsvorming plaats en aan de andere kant komt het nog steeds voor dat je af en toe denkt ‘hé hoort dat gezicht er ook bij?’ Laat staan dat je de naam weet.

Als  afsluiting vandaag een Crand Canyon gelijk, whoow; misschien wat minder kleurrijk.

Maandag, 2e kerstdag San Pedro de Atacama

’s Morgens direct even bellen met Marij (zus Debora) en Jan Willem (zwager), want die zijn vandaag beiden jarig. Leuk, ze kunnen zich voorstellen waar we zitten, omdat ze hier een paar jaar geleden zelf waren.

In dit oasedorp zijn we allemaal op ėėn locatie ondergebracht (op kerstavond op maar liefst vier verschillende adressen) in meerdere rietgedekte blokjes met hotelkamers en blokjes met appartementen en daartussen een sfeervol binnenterrein voor al onze auto’s. Met deze vrije dag nog vóór ons en de hoogste temperaturen zoveel mogelijk ontwijkend ontstaat een aanblik van massa’s open motorkappen,  druk onderling overleg en gesleutel voor de serieuze beklimmingen en afdalingen die ons de komende tijd, met enige spanning, te wachten staan… Ondertussen hangen de ‘ handwasjes’  in de bomen te drogen.

Aan het eind van de middag rijden we met Simon en Angelique naar de zoutvlakten hier 60 km vandaan. De meningen erover zijn wat verdeeld. Wij vinden het ook weer uniek landschap met drie soorten pelikanen en Zuid Amerikaanse kloeten en pleviertjes bij een avondzon en pittig veel wind op dat moment.