Na een nacht waarin Debora behoorlijk ziek was snel de volvo gehaald met de lokale reisorganisatie uit de verderop gelegen garage. Deze man is bijzonder adequaat en voert een gesprek met mij, telefoneert met mobiel aan het oor en schakelt dat het een lust is in de steile straten van La Paz. Hij vertelt dat er in La Paz niets uit zich zelf gebeurt en dat je eigenlijk overal zelf voor moet zorgen. Hij laat dat zien als hij met de politie praat over begeleiding tijdens de route. Dat zijn ongeveer 10 mannen met kogelvrije vesten en sommigen zelfs met bivakmutsen. Hij geeft ze orders of hij zelf hun baas is. Kort en strak en men deed wat hij zei. De uittocht uit La Paz samen met Simon en Angelique ging ditmaal zonder begeleiding omdat wij te laat waren voor de escorte. Eigenlijk ging dit makkelijker dan met begeleiding. Buitengewoon goed georganiseerd waren de mannen met rode vlaggen neergezet bij de probleemafslagen die ons de goede kant op stuurden, misschien wel tien! In deze stad geldt het recht van de sterkste en zijn stoplichten slechts een indicatie.
Buiten La Paz word het circuit van Pucarani bezocht om enkele rondes op het hoogste circuit (3848 meter) ter wereld, op tijd, te rijden. Edo en Steven late beiden zien dat zij hun tegenstanders met snelle amazons te snel af zijn. Op het parcours fietsers, wandelaars en honden ontwijkend! De reis voorgezet richting het Titicaca meer. Onderweg gekeken hoe papyrus wordt gebruikt om boten te bouwen. Je weet wel die bootvorm waarmee Thor Heyerdahl wilde bewijzen dat het mogelijk moet zijn geweest om van Afrika naar Zuid Amerika over te steken met de eenvoudige middelen van die tijd. Langs het prachtige Titicaca meer gereden waar een muziek- en dansgroep voor zichzelf bezig was te oefenen en waar Debora en Angelique even mee mochten dansen.
Het Titicacameer is het grootste meer van Zuid Amerika (ca. 185 km lang en 80 km breed) en heeft geen eigen afvoer naar één van de oceanen. Wij steken bij Tiquina op een smalle plaats over met houten ponten waar net twee auto’s op passen, waarna ze van de kant geboomd worden en dan met een aanhangmotor naar de overkant varen. Er zijn ook ponten waar een bus of vrachtwagen op past. De ponten buigen tijdens het varen in alle richtingen maar dat is blijkbaar geen probleem. Afrijden achteruit gaat pas nadat er met pasblokjes de ruimte tussen wal en schip enigszins wordt gedicht, een hele leuke ervaring,
De volgende plaats, Copacabana (nee niet het beroemde strand) is bekend in heel Zuid Amerika voor het zegenen van auto’s. Onze auto was al gezegend in Bant (Noord-Oost polder) maar kon na alle kilometers en ontberingen wel weer wat gebruiken. Na wat versiering met slingers en de motorkap omhoog komt de pastoor de auto zegenen met water op alle flanken en in het motorruim. Gelukkig start hij daarna weer vlot. Met de goede zegen komen we snel in ons volgende hotel, prachtig gelegen aan het Titicaca meer bij Puno. Met zicht op de drijvende eilanden van de Uros. Deze indianen halen rietpollen, maken deze aan elkaar vast en bedekken het met stro en leven daar dan op met als inkomsten de visvangst en tegenwoordig ons toeristen .
race
dreadlock lama
veerboot
versiering van de auto
zegening van de auto
Geen opmerkingen:
Een reactie posten