Woensdag 28-12 San Pedro de Atacama-Le Paz 550 km via grens 4710 naar 3400 m

Een bijzondere dag omdat wij van zeeniveau in een keer naar 4700 meter zullen gaan en dat zal voor zowel de auto’s als hun inzittenden een behoorlijke belasting worden ondanks de hoogte stage van 2 dagen in San Pedro. Gisteravond is er uitleg gegeven over de symptomen en het gebruik van medicijnen, de meeste zijn al enkele dagen bezig met het middel acetazolamide en cocathee. Veel drinken (3 liter per dag ) is sowieso het advies. Verder hebben de meesten de alcohol laten staan, wat niet voor een ieder even makkelijk gaat. Omdat er wegopbrekingen zijn welke de reis ernstig zullen vertragen is er in overleg met het lokale wegenbeheer en politie gekozen voor een eenmalige openstelling van de weg onder voorwaarde dat alle auto’s tegelijk zullen passeren.  Wij zullen als groep om ca 6.30 vertrekken als er opeens een geluidsinstallatie wordt opgesteld, een man en vrouw in klederdracht verschijnen en een lokale bestuurder een toespraak voor ons wil gaan houden. Het blijkt dat een in Arica wonende Nederlandse  de auto’s gezien had en vond dat daar aandacht aan moest worden besteed. In één avond heeft zij dit alles georganiseerd. Toespraak en dans is ons deel, geëerd maar ook vertraagd vertrekken wij om 7.30. 

We hebben de dag, zoals afgesproken, aardig in colonne gereden, Op deze manier konden ze ons in één keer doorlaten, prima. Voor het eerst hoor ik term ‘vals plat’ door komen: voor je idee wordt er weinig gedaald of gestegen, maar onder tussen gaat het toch omhoog en dat laat het gaspedaal je wel voelen. De ene na de andere volvo stopt tegen deze hellingen maar dankzij de vele technische deelnemers en de tecnische dienst bereikt iedereen tenslotte de top. De opgebroken weg die wij als privilege mogen passeren is zeer lang met aan het eind rijen wachtende vrachtwagens wij voelen ons bevoorrecht en ook wat asociaal. De natuur wordt al ras weer adembenemend daar hoog in de bergen en ook de beelden van die slingerende bolbo’s doen het altijd goed.  We zien bergmeren met zalmkleurige flamingo’s tegen wit besneeuwde bergtoppen, drie soorten lama’s en hele mooie groene harde grassen. Bovengekomen is de lucht ijler geworden, maar lijkt er meer druk op je hoofd te staan (hoofdpijn), Edo wordt er zelfs wat misselijk van, maar knapt redelijk snel weer op (hij moet even re-setten). De grensovergang naar Bolivia is net als alle vorige weer een tijdrovende bezigheid. De verschillen aan de ene en de andere kant zijn van dag en nacht: Chili is het modernste land van het continent en Bolivia het armste. We zien meteen die kleurig uitgedoste mensen met de mooie wat getaande gezichten en (te kleine) hoedjes, maar ook het ploegen met ossen, de lemen huisjes en bedelende kinderen bij de tolweg. Als echte toeristen willen we ze het liefst meteen op de foto zetten. Ik geef  bij een tankstation een omaatje, die achterin een pick-up zit boordevol andere spullen, een klompje en dan praten we zonder elkaar te verstaan even heel hartelijk met elkaar.

Na een paar dagen woestijn en weinig mensen belanden we in de miljoenenstad La Paz. Een shock, de enorme drukte, het ogenschijnlijk rijden zonder enige regels met 5 auto’s naast elkaar op 3 baanswegen  en steile wegen die je bij ons ook niet eens in de alpen tegenkomt. Koppelingen en remmenverkopers moeten hier bijzonder goede zaken doen. Gelukkig zouden we onder politie escorte naar ons hotel gereden worden: zonder hen  écht geen doen. Simon krijgt in de voorstad nog een lekke band, die hij in recordtijd weet te wisselen. Onze colonne valt echter uiteen op het moment dat een van de voor ons rijdende amazons de helling niet meer haalt. Aan een toeschouwer die enigszins Engels spreekt vragen we waar we op dat moment zijn. Zij wijst een plek buiten de kaart aan en dat betekent dat wij even niet meer weten hoe ons hotel te vinden. De politie die ons mist komt terug maar spreekt alleen Spaans zodat wij elkaar niet begrijpen maar dan komt de lokale organisatie met takelwagen en brengt ons alsnog naar een parkeergarage waarbij de oprit zo steil is dat zelfs onze toch wat hoog liggende volvo niet zonder schuren van de uitlaat naar binnen kan. Hoe doen die Bolivianen dat met hun lage auto’s?? We zijn al twaalf uur onderweg en hebben zo wel zin in een maaltje en een bed.

2 volvo's

eindelijk sneeuw gevonden.