Vanmorgen vroeg hadden we Annelie al aan de telefoon. Gelukkig lukt het in Colombia wel weer om haar te bellen. Vanuit Ecuador kregen we steeds een Spaanse stem die zoiets zei dat we het verkeerde nummer hadden. Ze zat in de daladala (het plaatselijke vervoer) en kon dus prima even met ons praten. Leuk haar stem weer te horen en we hebben van beide kanten even verteld waar we mee bezig zijn.
Frappant hoe we in Colombia toch weer nieuwe en ook weer hele mooie landschappen voorgeschoteld krijgen. We zien knoert hoge steile bergen en nog diepere kloven waartussen een weggetje lijkt geplakt waarop wij rijden. ’s Morgens hangt er mist tussen die oneindige hoeveelheid groene tintjes en ’s middags zal er wel weer bewolking en regen komen in dit zeer groene deel van de Andes.
We zijn aan onze laatste daagjes rijden bezig. Tja, aan alles komt een end en dan is het na zes weken en zo gigantisch veel indrukken ook weer mooi geweest. Ik raak die geijkte kleding in mijn koffer beu. En een goede tip voor de volgende keer is naast onze dubbelwandige rvs thermoskan voor koffie en thee ook cup a soup (kennen ze hier niet) mee te nemen. Een prima alternatief bij gevoelige darmpjes. Ook de potjes pindakaas die Edo meenam moeten tot de standaard rantsoen uitrusting behoren.
Halverwege de dag wordt het landschap ‘milder’ en voor Cali is het haast Hollands plat, maar steeds prachtig groen en allemaal heel opgeruimd en lieflijk in het mooie zonnetje. Eerlijk is eerlijk: we waren voor dit land het meest huiverig (gedurende het rijden doen we de deuren op slot, bijvoorbeeld en houden we de jeugd op brommertjes wat meer in de gaten).
Aan het eind van deze dag belanden we in hotel Spiwak: een onverwacht spectaculair staaltje van mooie bouwkunst en inrichting. Bij de receptie hebben ze mijn hart al gestolen met de verticale groene wand van sterke potplanten opgehangen aan een soort betongaas. Jammer dat we ’s morgens vroeg weer vertrokken.
wegmarkering met stenen
Geniet er nog even lekker van.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes, Tiny