Maandag 2-1 Cuzco-Nasca opgegeven 650 km (bleek 780 km)

De dagen doen niet voor elkaar onder. Iedere dag eindeloze vergezichten en het ene landschap nog mooier dan het andere! Op onze rit naar Nasca vandaag hebben we vier collen tot 4750 meter hoogte te passeren. Om verschillende redenen moeten we vroeg op pad: met klimmen en dalen loopt de gemiddelde snelheid hard terug, op weg naar de evenaar worden de dagen korter en op het traject van vandaag is het heel normaal dat er ook schapen, geiten, lama’s, ezels, paarden, koeien of varkens van de weg gebruik maken (cruce animales). We hebben vanmorgen het advies gekregen zo nodig voor vee te claxonneren. Mocht er sprake zijn van een aanrijding dan sta je juridisch sterker.

Op het moment dat ik dit verslag typ hebben we nog ruim 100 km te gaan en ik weet zeker dat menig coureur zijn of haar hart hier aan haarspeldbochten e.d. had opgehaald. Ik moet zelf ook eerlijk toegeven dat er na een bocht of twintig  (en nog 80 te gaan voor   die ene coL) en weinig tegenliggers bij mij een ‘kartgevoel’ komt opzetten temeer als we onze Friese kattenrug, met wedstrijdmentaliteit, lekker op de hielen blijven zitten. Ik heb van deze vakantie al geleerd bij dergelijke afdalingen zo min mogelijk te remmen, anders worden de remblokjes te heet, dus dat doe ik  naar tevredenheid van de mannen. Daarna halen ook Steven en Jaco met dit rijden hun hart op.

Ook ongelooflijk om te constateren dat ik nu, achterin zittend, met nog steeds veel bochtwerk mijn verhaal kan typen, terwijl er vroeger onder de voorstoel van de auto voor mij een blikje lag met een slab om mijn wagenziekte op de talrijke ritjes naar Friesland op te vangen (niet waar familie?). ‘ Karine (vriendin van Steven), dit stukje van de reis heb je zeker niet gemist.

We doorstaan het kortstondige verblijf op deze grote hoogten nu veel beter. Tussen de middag zoeken we naar een lokaal tentje om even iets te eten. Het is er nog steeds hoog (4200 m) en een klein snackje is meer dan genoeg. We vinden een super primitieve gelegenheid: de enige in enkele honderden kilometers omtrek. Ineens horen we caviageluiden en via een doorkijkje naar de keuken zien we de cavia’s tussen de pannen op de keukenvloer lopen én op het karige menu staan. De mannen besluiten rijst met een gebakken ei en coca cola te nemen en wij dames een veilige en minder tot de verbeelding sprekende, snelle koffie met popcorn.

We verlaten de Andes met een niet te overtreffen zonsondergang in het nationale park Pampas Galeras en komen wederom pas met het donker Nasca binnen, wat valt de nacht hier vroeg en snel.  Na anderhalve kilometer dust road komen wij bij een prachtige  haciënda. Bij een goede cerveza blijkt uit de gesprekken met de andere deelnemers dat er veel kokende motoren, verbrande remmen (dan rest alleen nog de handrem!) en veel minder waardering is voor de honderden bochten van die dag dan wij ervoeren. Wij rijden wel als luxe poppen met een auto die het tot nu toe prima doet (afkloppen)! Schade tot nu een losgeraakte achterspatlap die opnieuw moest worden vastgemaakt, 3 sterren in de voorruit (die je hier makkelijker verzameld dan de sterren van de Michelin) en een gebroken stelschroef van de koplamp waardoor onze koplamp stuk is gegaan en te hoog schijnt waardoor wij vele vrienden bij tegenliggers hebben (maar bij de gemiddelde verlichting in dit land steken wij nog ruim voldoende af). Verder hebben we ontdekt waarom onze cd speler het niet doet, bij laswerk aan de bodemplaat heeft men niet aan de binnenkant gekeken en daar liep nu net de audiokabel die nu verbrand is. Laat onze onvolprezen technische ploeg die nu net niet mee hebben! 

koffiepauze (voor iedereen is er caffeine)

ouders hebben het zwaar, zo zijn ze wel lief :P

kudde schapen

rivier oversteek, aquaplaning

nog een oversteek

vlinder met een spanwijdte van ongeveer 12 cm

alternative volvo krik :P

lama oversteek plek

alles is egaal behalve deze puntjes

de cavia's in de keuken van het restaurantje

zonsondergang, niet met woorden te bevatten