Na een heerlijk zwempartijtje in een aangenaam dampend warm zwembad en een prima ontbijt bij mooi uitzicht op de zevende verdieping van ons hotel gaan we Dick in het oude centrum ontmoeten. Dit is ook Dick van de handige koffertjes en Dick en Yvon reizen altijd met een minimum aan bagage, kiezen een land en een eerste hotelletje en laten zich verder leiden door tips van mensen die ze ontmoeten en hun gevoel. Dus zo had Dick al voor ons uitgezocht dat we de rode bus moesten nemen (kosten 0,25 dollar pp), zeven haltes verder moesten uitstappen en dan omhoog moesten lopen: kon niet missen. Toch bleek het voor ons niet zo eenvoudig als gedacht en kwamen we door telefonisch contact toch bij elkaar op de Plaza de la Independencia waar de president van Ecuador net had gespeecht en nog een mooi vertoon van kleurig uitgedoste vaandeldragers plaatsvond! Daarna heerlijk koffie op een zonnige binnenplaats. Zie de foto van ons vieren als bewijs, want dit blijft wel heel bijzondere ontmoeting! We zien de Iglesia de la Compania de Jesús van binnen met een niet te filmen hoeveelheid versierselen van 23 karaats bladgoud aan alle wanden en plafonds en beklimmen de Basilica del Voto Nacional, een cementen bouwwerk á la de Sacre Coeur met mooie brandgeschilderde ramen. De dag werd onverwacht behoorlijk in beslag genomen door de Panamahoedjes, een strooien hoedje met een wollen zwarte band die van oudsher bij het graven aan het Panamakanaal werden gedragen. De mannen in de groep maken elkaar daar een beetje gek mee, maar ze zijn leuk! Enkelen van ons hadden ze al op maat laten maken in Cuenca. Jaco en Steven waren in eerste instantie al blij met een geplastificeerd model voor $ 5 tot Jaco op straat werd aangesproken door een Ecuadoriaan eerst met een beleefdheidspraatje, maar al gauw ging het over het goedkope hoedje van Jaco… Babbel de babbel, maar als we hem volgden kon hij voor een mooi prijsje veel voor ons betekenen en daar gingen we straatje in en straatje uit. In zijn atelier werd menig hoedje gepast en mooi afgedingd en is Jaco nu de tevreden eigenaar van een echt Panamees hoedje. Het mooie van deze hoedjes is dat je ze uit hun model kunt halen en klein kan oprollen.
Aan het eind van de middag zien we hele donkere wolken verschijnen en net als we weer bij ons zelfde binnenplein aankomen valt het met bakken uit de lucht. We drinken een heerlijke cerveza en schuiven door de aanhoudende regen op naar de eerste verdieping voor een hele gezellige en zeer smakelijke maaltijd met Dick. We stijgen en dalen overdag heel heftig door de straatjes (soms wel 30°) en ’s avonds door Dick weggebracht naar onze bus kolkt het door de straten. We nemen afscheid van elkaar op dit continent en zien elkaar over enkele weken weer op onze eigen.
Terwijl we onze bagage ’s avonds alvast in de auto brengen heeft Steven contact met een Ecuadoriaan. Steven geeft zijn e-mailadres, want deze inwoner van Quito is zelf ook in het bezit van een volvo, heeft nog vragen, maar wil die eerst rustig thuis in het Engels vertalen.
Henk van het technische team aan de slag aan ons kar.
helicopter van de locale filmploeg, eronder hangt een camera
de uitlaat die net voor de katalysator gescheurd is.
scheurtje, hoezo sportauto?
Henk last het weer keurig aan elkaar
Dick van Es is de man met de rode pet, helemaal geen foto van voren gemaakt, sorry Dick
Quito bij nacht
Geen opmerkingen:
Een reactie posten