VOLVO 240 naar Zuid-Amerika (team 86): Dinsdag 10 januari Quito-Pasto passeren evenaar

Vandaag de reis naar ons laatste land van onze bestemming Colombia. Dee afstand van 360 kilometer doet een makkie veronderstellen maar de vooraf ingeschatte reistijd van 10 uur doet ons op hoede zijn en wij vertrekken dan ook vroeg. Bij het uitgaan van de stad worden wij door een motoragent van de weg gehaald waarbij door de taal barriere het niet duidelijk is wat hij wil. Ik stap uit en hij gebaard naar het nummerbord en dan met name op ons laatste cijfer de 3, dat is verboden. Steven wil het al afplakken maar dat gaat mij te ver het is tenslotte onze legale nummerplaat. Ik pak de importpapieren en laat hem zien dat wij officieel door de douane zijn geregistreerd. Ik denk dat deze papieren hem de mogelijkheid boden om zonder gezichtsverlies van ons af te komen want er waren geen problemos meer. Later denken wij begrepen te hebben wat het probleem was het was waarschijnlijk een dag waarbij de oneven cijfers niet mochten rijden en dat snappen wij Hollanders natuurlijk niet. Quito verlaten en op weg naar de grens wanneer ik eens goed op kaart kijk blijken wij stiekem al de evenaar gepasseerd te zijn en dat is nu net iets wat wijn bewust wilden meemaken. Terwijl wij een route terug stonden te bedenken stopte er een Ecuadoriaan die in redelijk goed Engels wat over onze auto wilde weten. Hij bleek Rozenkweker te zijn en veel handel via Nederland te laten lopen. Werd een leuk gesprek en hij legde ons uit hoe wij goed bij de evenaar konden komen. De evenaar gevonden en natuurlijk goed gefotografeerd en met Steven het proefje met het links en rechtsdraaiende water in gootstenen (bij ons de hals van een fles) geprobeerd. Hoewel niet zeer overtuigend was er een verschil tussen een paar meter boven en een paar meter onder de evenaar. Vervolgens op naar de grens door wederom een adembenemend landschap met kloven, regen wouden en watervallen. Alle ging vlot tot wij in een 3 baans file voor de grens kwamen. Steven zou de auto verder rijden en wij zijn gaan lopen naar de grens oma alvast de papieren in orde te maken. Helaas onbeperkte rijen wachtenden voor ons waarbij de eerste Volvo rijders na 3,5 uur wachten net klaar waren!! Ook wij maar achteraan aansluiten waarbij de organisatie op een gegeven moment al onze paspoorten kwam ophalen om ze via een andere route te laten stempelen. Toch nog 2,5 uur geduld hebben voordat wij er doorheen waren. Opvallend hoe gelaten vriendelijk de lokale mensen dit lieten welgevallen en hoe sommige van onze Nederlandse groep zich schandalig naar voren drongen. Aan de Colombiaanse zijde werd het al snel donker maar wij kregen nog wel even een indruk van een groen en bloemrijk landschap, oude eucalyptus bomen en weidjes afgezet met agaves. Wij kregen nu het verkeer waar voor wij al gewaarschuwd waren, een slingerende wegwaarbij inhalen riskant is, auto’s die 20 km per uur rijden, gaten in de weg en tenslotte lampjes uit want dat kost alleen maar energie. Of te wel kamikase rijders die hier vlot willen opschieten. Tenslotte toch Pasto bereikt en hotel gevonden waar wij wederom uitvoerig werden onthaald met T-shirts van het recente carnaval, speeches en gitaarmuziek met wat te krachtige versterkers. Een goed gesprek zat er wederom niet in.